Gramatyka
Alfabet francuskiRzeczownikiLiczba mnoga rzeczownikówRodzaj rzeczownikówRodzaj żeńskiPrzymiotnikiRodzaj żeńskiLiczba mnoga przymiotnikówStopniowanie przymiotnikówRodzajnikiRodzajnik określonyRodzajnik nieokreślonyRodzajnik cząstkowyZaimkiZaimki osoboweZaimki zwrotneZaimki dzierżawczeZaimki dzierżawcze rzeczowneZaimki dzierżawcze przymiotneZaimki wskazująceZaimki wskazujące rzeczowneZaimki wskazujące przymiotneZaimki pytająceZaimki pytające rzeczowneZaimki pytające przymiotneLiczebnikiLiczebniki główneLiczebniki porządkoweUłamkiCzasownikiFormy proste czasownikówCzas teraźniejszy - Indicatif présentCzas przeszły niedokonany - ImparfaitCzas przyszły prosty - Futur simpleCzas teraźn. tr. warunkowego - Conditionnel présentTryb rozkazujący - ImpératifImiesłów czasu teraźniejszego - Participe présentImiesłów przysłówkowy współczesny - GérondifImiesłów czasu przeszłego - Participe passéFormy złożone czasownikówCzas przeszły złożony - Passé composéCzas zaprzeszły - Plus-que-parfaitCzasowniki posiłkoweUzgadnianie imiesłowu czasu przeszłegoWarunekZgodność czasówPrzeczeniePrzeczenie bez czasownikaPrzeczenie z czasownikiemPrzysłówkiPrzysłówki pochodneStopniowanie przysłówkówPrzyimkiSzyk zdaniaCzasowniki nieregularne

1 Alfabet francuski

a [a] h [aʃ] o [o] v [ve]
b [be] i [i] p [pe] w [dublve]
c [se] j [ʒi] q [ky] x [iks]
d [de] k [ka] r [eʀ] y [igrek]
e [ə] l [el] s [es] z [zed]
f [ef] m [em] t [te]
g [ʒe] n [en] u [y]
Wymowa znaków specjalnych
Znaki specjalne użyte w uproszczonym zapisie fonetycznym wymawia się w następujący sposób:
[ə] Samogłoskę tę należy wymawiać podobnie jak polskie y, np. je, que, demain.
[œ] By wymówić tę głoskę, należy ułożyć usta jak do y, ale starać się wymówić e, np. accueil, seul.
[y] Tę głoskę należy wymawiać jak literę i układając usta jak do u, np. rue, salut.
W rozmówkach zastosowano uproszczony zapis wymowy, dzięki któremu można w łatwy sposób odczytać słowa i zwroty, prawidłowo je wymawiając.We francuskiej wymowie istnieje zjawisko zwane liaison (łączenie międzywyrazowe) - gdy jedno słowo kończy się spółgłoską, a drugie zaczyna samogłoską lub niemym h. Ta spółgłoska, mimo że z reguły nie jest wymawiana na końcu wyrazu, w takiej sytuacji musi zostać wymówiona. W ten sposób wymawiane słowa płynnie łączą się ze sobą. Właściwie w większości przypadków francuskie zdanie można wymówić jako jeden ciąg znaków, jednak, żeby zachować przejrzystość, poszczególne słowa w transkrypcji zostały oddzielone.